Οι Αιγυπτιακοί Τύποι και ο μύθος των Υπέρτατων Μυστηρίων

Γιατί τόση αναστάτωση γύρω από τα Arcana Arcanorum;

Λίγες εκφράσεις στη σύγχρονη εσωτερική Τεκτονική παράδοση προκαλούν τόση γοητεία, αντιπαραθέσεις και σύγχυση όσο τα Arcana Arcanorum. Στο πλαίσιο των διαφόρων Αιγυπτιακών Τύπων — του Μισραΐμ, του Μέμφις και των μεταγενέστερων ενώσεών τους — ο όρος αυτός έχει καταστεί συνώνυμος της υπέρτατης μυητικής γνώσης, των κρυφών βαθμών και της ιδέας ενός έσχατου εσωτερικού κύκλου μυστών.

Κι όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από τον θρύλο.

Ιστορικά, τα Arcana Arcanorum αναδύονται μέσα στο ερμητικό–τεκτονικό περιβάλλον της Νάπολης του 18ου αιώνα, με επίκεντρο τον Ραϊμόντο ντι Σάνγκρο, Πρίγκιπα του Σανσεβέρο. Στο αρχικό αυτό πλαίσιο, τα Άρκανα δεν νοήθηκαν ως ένα θεατρικό σύστημα αριθμημένων βαθμών ή διοικητικών τίτλων, αλλά ως ένα σώμα προηγμένων αλχημικών και θεουργικών διδασκαλιών, μεταδιδόμενων με μεγάλη διακριτικότητα. Ο σκοπός τους δεν ήταν η εξωτερική αναγνώριση, αλλά ο εσωτερικός μετασχηματισμός. Ανήκαν σε ένα ζωντανό μυητικό ρεύμα, όχι σε μια γραφειοκρατική δομή.

Όταν οι Αιγυπτιακοί Τύποι του Μισραΐμ και του Μέμφις επεκτάθηκαν κατά τον 19ο αιώνα, ενσωμάτωσαν πολλά συμβολικά, ερμητικά και ροδοσταυρικά στοιχεία, μαζί με το κύρος που συνόδευε τα Arcana Arcanorum. Με τον χρόνο, όμως, συντελέστηκε μια λεπτή αλλά καθοριστική μετατόπιση. Τα Arcana Arcanorum άρχισαν να λειτουργούν περισσότερο ως τίτλος παρά ως βιωμένη πράξη. Η μυστική γνώση τυποποιήθηκε τελετουργικά, και η εξουσία έγινε όλο και περισσότερο θεσμική παρά μυητική. Αυτό που κάποτε ήταν πορεία πραγματώσεως, μεταβλήθηκε σταδιακά σε μύθο κατοχής.

Καθώς οι Αιγυπτιακοί Τύποι πολλαπλασιάζονταν, αυξάνονταν και οι ανταγωνιστικές αξιώσεις περί «αληθινών» γενεαλογιών των Arcana Arcanorum. Διαφορετικές υπακοές προέβαλαν αποκλειστικά δικαιώματα μεταδόσεως, κρυφούς ανώτερους βαθμούς και άμεσες διαδοχές από θρυλικούς Διδασκάλους. Έτσι δημιουργήθηκε ένα τοπίο όπου η συμβολική εξουσία συχνά υπερίσχυε της πνευματικής ουσίας. Τα Άρκανα έπαψαν να αφορούν το τι είχε πραγματικά επιτευχθεί και άρχισαν να αφορούν το τι μπορούσε να διεκδικηθεί.

Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι, στον ευρύτερο τεκτονικό κόσμο, υπήρχαν λίγα καθιερωμένα συστήματα ερμητικής, καββαλιστικής ή αλχημικής πρακτικής διαθέσιμα στο γενικό σώμα των μελών. Δεν υπήρχε ενιαίο μυητικό πρόγραμμα για την ανώτερη εσωτερική εργασία. Υπό αυτή την έννοια, η ενσωμάτωση των Arcana Arcanorum στους Αιγυπτιακούς Τύπους υπήρξε τόσο πρωτοποριακή όσο και πρακτική. Προσέφερε ένα δομημένο προφορικό πλαίσιο εσωτερικής άσκησης και μια συμβολική εσωτερική οδό εκεί όπου προηγουμένως υπήρχαν μόνο αποσπασματικές παραδόσεις. Για την εποχή της, ήταν μια τολμηρή και καινοτόμος εξέλιξη.

Μέσα σε αυτή τη ιστορική συνέχεια, ο Αρχαίος και Κυρίαρχος Αιγυπτιακός Τύπος του Μιζραΐμ και Μέμφις

του Κυρίαρχου Μεγάλου Θυσιαστηρίου του Ιονίου - Superum

διατηρεί μια πιο διακριτική κατανόηση της μεταδόσεως. Ο Μέγας Διδάσκαλός του δεν θεωρείται απλώς φορέας ονομαστικής εξουσίας, αλλά έλαβε τη μυητική μετάδοση μέσα από μια πορεία δοκιμασιών, πειθαρχίας και βαθμιαίας πραγματώσεως. Η μετάδοση αυτή δεν υπήρξε ούτε αιφνίδια ούτε μόνο τελετουργική. Αναπτύχθηκε μέσα από χρόνια εσωτερικής εργασίας και αποδεδειγμένης επιτεύξεως, στο πνευματικό περιβάλλον της Νάπολης και υπό τη συμβολική σκιά της Cappella Sansevero. Υπό αυτή την έννοια, τα Άρκανα δεν απονεμήθηκαν ως τιμές, αλλά αναγνωρίστηκαν ως καρποί διαρκούς μυητικής προσπάθειας.

Πρέπει επίσης να γίνει κατανοητό ότι τα Arcana Arcanorum δεν εξαντλούνται στην αιονική θεουργία, στις πλανητικές εργασίες ή στις αγγελικές επικλήσεις. Αυτές ανήκουν στα Ελασσόνα Μυστήρια — πολύτιμα, προπαρασκευαστικά και μεταμορφωτικά από μόνα τους, αλλά όχι τον τελικό σκοπό. Τα αληθινά Άρκανα συνιστούν ένα πολύ βαθύτερο έργο μεταστοιχειώσεως: την επανένταξη των Μεγάλων Μυστηρίων μέσα στον ίδιο τον ιστό του κοσμικού κόσμου. Δεν πρόκειται απλώς για τελετουργική πρακτική, αλλά για ένα ολικό έργο υπάρξεως. Για κάποιους μπορεί να απαιτήσει πολλά έτη· για άλλους, μπορεί να εκτυλιχθεί μέσα από διαδοχικές ζωές. Ωστόσο, η Παράδοση επιβεβαιώνει ότι μια τέτοια πραγμάτωση μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να επιτευχθεί εντός μίας μόνο ζωής.

Η καρδιά της διαμάχης γύρω από τα Arcana Arcanorum δεν είναι λοιπόν πρωτίστως ιστορική, αλλά μυητική. Η αληθινή εσωτερική γνώση δεν μπορεί να παραχθεί μαζικά, να πιστοποιηθεί με έγγραφα ή να κληρονομηθεί μέσω ονομάτων. Τα αρχικά Άρκανα ανήκαν στο πεδίο της βιωμένης εμπειρίας και όχι της διοικητικής ιεραρχίας. Ριζώνονταν στην εσωτερική εργασία, όχι στον εξωτερικό βαθμό.

Η διαρκής γοητεία των Αιγυπτιακών Τύπων οφείλεται στο ότι υπόσχονται αρχαιότητα, μυστήριο, συνέχεια με την Αίγυπτο και την ύπαρξη μιας κρυφής ελίτ. Τα Arcana Arcanorumαντιπροσωπεύουν την κορυφή αυτής της υπόσχεσης. Όμως Το Μυστήριο από μόνο του χωρίς κατάλληλο ένσαρκο φορέα δεν συνεπάγεται το μύστη.

Τελικά, όλη αυτή η «αναστάτωση» γύρω από τα Arcana Arcanorum αντανακλά μια βαθύτερη ένταση μέσα στον σύγχρονο εσωτερισμό: είναι η μύηση ζήτημα τίτλων ή μεταμορφώσεως; Οι Αιγυπτιακοί Τύποι διατηρούν μια πλούσια συμβολική κληρονομιά, αλλά τα αληθινά Άρκανα δεν προορίζονταν ποτέ να κατέχονται. Προορίζονταν να πραγματώνονται.

Αλέξανδρος Αρμάος

Κυρίαρχος Γενικός Μεγάλος Διδάσκαλος

Κυρίαρχο Μεγάλο Θυσιαστήριο του Ιονίου